Een hond wordt niet gehoorzaam geboren.

Hij wordt ook niet geboren met de wetenschap dat hij netjes aan de lijn moet lopen, niet achter een fietser aan mag gaan, rustig moet blijven als er bezoek komt en direct naar jou toe moet komen als jij hem roept.

Dat moet jij hem leren.

En daarom stel ik hondeneigenaren graag een vraag:

Wat wil jij eigenlijk dat jouw hond kan?

Vind je het belangrijk dat je hond een minuut lang perfect op dezelfde plek kan blijven zitten?

Dat hij op commando gaat zitten, wacht, hierkomt, keurig voor je gaat zitten en vervolgens netjes naast je aansluit?

Prima. Daar is helemaal niets mis mee.

Maar ik vind een andere vraag eigenlijk veel interessanter:

• Komt jouw hond ook als hij midden in het bos heerlijk staat te snuffelen?
• Komt hij als hij met zijn hondenvrienden aan het spelen is?
• Weet jij wat je moet doen wanneer je hond ineens een fietser, hardloper, kat of ander bewegend object ziet en erachteraan wil?
• Kan hij rustig met je meelopen wanneer er van alles om hem heen gebeurt?
• En kun je hem meenemen naar een terras, winkel of restaurant en blijft hij daar ontspannen op zijn plaats?

Dát zijn voor mij vaardigheden waar je in het dagelijks leven iets aan hebt.

Voorbeeld 1: de wandeling

Een wandeling is veel meer dan even een rondje lopen zodat de hond kan plassen.

Tijdens een wandeling wordt ontzettend veel zichtbaar.

Wie bepaalt waar jullie naartoe gaan? Wie bepaalt wanneer er gesnuffeld wordt? Wat gebeurt er wanneer jullie iemand tegenkomen? Wat doet je hond bij andere honden? En wie neemt op zo’n moment het initiatief?

Het begint al bij de voordeur.

Ik vind het belangrijk dat een hond leert om rustig met je mee naar buiten te gaan en niet als een gek door de deur schiet om jou vervolgens over straat te trekken.

Natuurlijk moet je je gezonde verstand gebruiken. Als je hond ’s morgens ontzettend nodig moet plassen, hoef je daar geen militaire oefening van te maken.

Maar het uitgangspunt blijft:

Jij geeft richting aan de wandeling

Je hoeft dus ook niet bij ieder boompje, paaltje en tuinhekje stil te blijven staan omdat je hond heeft besloten dat hij daar uitgebreid wil snuffelen of markeren.

Dat betekent absoluut niet dat een hond niet mag snuffelen. Integendeel. Snuffelen is ontzettend belangrijk voor honden.

Maar je kunt daar structuur in aanbrengen.

Je loopt bijvoorbeeld vanuit huis eerst rustig naar een groenstrook. Daar geef je je hond de ruimte:

“Ga maar lekker snuffelen.”

Hij kan zijn behoefte doen, geurtjes onderzoeken en misschien spelen jullie samen even.

Daarna zeg je:

“Kom, we gaan.”

En jullie lopen verder.

Een stukje verderop kom je bij een andere groenstrook en geef je hem opnieuw de gelegenheid om lekker zijn neus te gebruiken.

Zo krijgt je hond vrijheid, maar binnen duidelijke kaders.

En dan komt de buurvrouw...

“Oooooh, wat een leuke hond! Mag ik hem even aaien?”

Veel mensen zeggen automatisch ja.

Waarom eigenlijk?

Jij kunt ook bepalen of dit een geschikt moment is.

Wil je dat je hond contact maakt? Prima:

“Vicky, ga maar even kijken.”

Heb je haast of wil je juist oefenen dat je hond mensen gewoon kan passeren? Dan zeg je vriendelijk:

“Sorry, vandaag even niet. We zijn aan het oefenen.”

En je loopt door.

Dat vind ik vooral belangrijk bij honden zoals Labradors en Golden Retrievers. Die hebben vaak een enorme aaibaarheidsfactor. Als pup mogen ze overal naartoe. Iedereen wil ze aanraken, iedereen praat tegen ze en ze mogen naar iedere leuke hond toe.

Wat leert zo’n pup?

Mensen zijn fantastisch! Honden zijn fantastisch! Daar moet ik naartoe!

En maanden later hebben we ineens een jonge hond die bij iedere voorbijganger in de lijn hangt.

Dan zeggen mensen:

“Hij is zó enthousiast...”

Ja.

Maar dat enthousiasme hebben we voor een deel zelf aangeleerd.

Leer je hond daarom ook dat hij niet overal naartoe hoeft. Soms mag hij kijken. Soms mag hij kennismaken. Soms lopen jullie gewoon door.

En vindt hij iets spannend?

Ga dan, als de situatie veilig is, samen onderzoeken. Een vreemde vuilnisbak? Een wapperende vlag? Een object dat hij nog nooit gezien heeft?

“Kom maar, we gaan samen even kijken.”

Zo leert een hond niet alleen commando’s.

Hij leert hoe hij met de wereld om moet gaan.

En jij leert hem dat.

Voorbeeld 2: het kleedje als strategische plaats

Ik ben een enorme voorstander van een eigen kleedje voor de hond. Bij ons op de hondenschool vraag ik mensen daarom ook een kleedje mee te nemen.

En dan hoor ik weleens:

“Ja, maar hij wil daar niet op liggen.”

Dan denk ik: mooi. Dan hebben we iets om te trainen.

Is het warm? Neem een dun lakentje of een koelmat mee.

Maar leer je hond het principe:

Dit is jouw plek en hier kun jij tot rust komen

Dat kleedje kun je vervolgens overal mee naartoe nemen. Ga je ergens koffie drinken? Kleedje onder de tafel, eventueel iets lekkers om op te kauwen, en de hond weet waar zijn plaats is.

Ga je ’s avonds Netflix kijken en mag je hond op de bank?

Prima. Leg zijn kleedje op de bank en nodig hem uit.

Ligt het kleedje er niet? Dan is de bank op dat moment niet beschikbaar.

Dat klinkt misschien streng, maar voor een hond is het vooral ontzettend duidelijk.

En duidelijkheid geeft rust.

“Maar mijn hond mag toch zelf kiezen waar hij ligt?”

Natuurlijk mag een hond keuzes hebben.

Maar je moet je ook bewust zijn van wat een hond door die keuzes kan leren.

Een jonge hond ontdekt bijvoorbeeld dat de leuning van de bank een fantastische plek is.

Waarom? Vanaf daar kan hij precies door het raam kijken.

Dan loopt er iemand langs.

WAF WAF WAF WAF!

De voorbijganger loopt verder.

Wat kan de hond daarvan leren?

Hé, interessant. Ik blaf en die persoon verdwijnt.

De volgende voorbijganger verschijnt.

WAF WAF WAF!

En weer verdwijnt die persoon.

Als dat gedrag vaak genoeg wordt herhaald, kan er een gewoonte ontstaan.

En een paar maanden later gaat de telefoon:

“Lianne, ik word gek. Hij blaft tegen iedereen die langs het huis loopt!”

Dan moeten we ineens probleemgedrag gaan oplossen dat we veel liever hadden voorkomen.

En dát is precies waarom opvoeding zoveel meer is dan zit, af en blijf.

Wat wil jij uit een hondencursus halen?

Begrijp me niet verkeerd.

Ik leer honden ook zitten, wachten, hierkomen en blijven. Natuurlijk.

En als jij het fantastisch vindt om heel precies te trainen, keurige bochten te lopen en oefeningen perfect uit te voeren: vooral doen. Hondensport kan geweldig leuk zijn.

Maar voor de gemiddelde huishond vind ik andere vaardigheden minstens zo belangrijk.

• Ik wil dat jij weet wat je moet doen wanneer je hond achter een bewegend object aan wil.
• Ik wil dat je hond fatsoenlijk met je kan wandelen.
• Ik wil dat hij leert omgaan met mensen en andere honden.
• Ik wil dat hij weet wanneer hij ergens naartoe mag en wanneer niet.
• Ik wil dat hij ergens mee naartoe kan en rustig op zijn kleedje blijft liggen in plaats van onverwacht onder de tafel vandaan te schieten.

En bovenal wil ik dat jij begrijpt waarom je hond doet wat hij doet en weet hoe je hem het gedrag kunt leren dat jij in jullie dagelijks leven nodig hebt.

Want een fijne huishond ontstaat niet vanzelf.

Die creëer je door wat je iedere dag opnieuw toestaat, begrenst, beloont, oefent en aanleert.

Daarom zou ik iedereen die een hondencursus zoekt willen adviseren:

Kijk niet alleen naar hoeveel oefeningen er op het programma staan. Kijk vooral naar wat je daar leert voor het echte leven.

Vraag jezelf af:

Dat is voor mij het verschil.